geritsel.nl
       
Het grote grijze beest Adriaan Het smulpaleis Arie
Bijtgedrag Het Duivelspad Het Julianapark de verschrikkelijke sneeuwman
Geritsel menu
 
 
 
 
 
 
 
Het grote grijze beest

In het Julianapark is een huisje waar je snoep, ijsjes  en frisdranken kunt kopen. Je kunt er ook koffie krijgen of een broodje kroket, en op woensdag is het huisje ook ’s avonds open en kun je er een half kippetje eten met friet en appelmoes (of doperwtjes naar wens), met vooraf een kop heldere tomatensoep en een ijsje met verrassing na. Het huisje staat helemaal aan het einde van het grote grasveld, waar de bomen beginnen. Bovenop de dakrand staan aan weerszijden twee uit  houten planken opgetrokken nep-torentjes met daaronder een bord waarop in sierlijke krulletters, tussen aanhalingstekens, de naam van het snackhuisje staat geschreven; “Het Smulpaleis”.

Op mooie zomerdagen staan er tafeltjes en  stoelen op het terras en kunnen de mensen in het zonnetje van hun ijsje genieten of een patatje oorlog opsmikkelen. Ook in de winter is het huisje open en op mooie dagen staan er tafeltjes en stoelen buiten. Dan kun je er overdag erwtensoep met roggenbrood en spek eten en op woensdagavond boerenkool met worst.

Naast het huisje staat een draaimolen, bovenop een grasheuvel, wat hem voor kinderen natuurlijk extra spannend maakt Want als je groot bent, dan vindt je al snel iets klein. Maar als je zelf nog klein bent vindt je bijna alles groot, tenzij het natuurlijk echt heel klein is.  Voor kinderen is de heuvel waarop de draaimolen staat dan ook een heuse berg. En de bomen die rondom het huisje in het park staan noemen ze het bos. Als je nog een kind bent zou je er best tussen kunnen verdwalen. Vooral achter het huisje staat een zee van bomen, die helemaal door loopt tot aan de lange blinde muur die het park van de Rijksweg scheidt. Langs die muur loopt een lang, recht pad. Kinderen die toevallig eens op bezoek komen in het park komen daar nooit, maar de kinderen die in de buurt van het Julianapark wonen noemen die lange door onkruid overwoekerde grindstrook – meer is het niet – het Duivelspad.  

Het bos er omheen is heel dicht begroeid. Zelfs overdag, als de zon hoog aan de hemel staat, zijn er plekken waar het bladerdek zo dicht is dat het er bijna avond lijkt. De lange rechte muur is zo hoog en dik dat je de rijdende auto’s erachter haast niet meer kunt horen. Soms, als er geen zuchtje wind is, is het is er zo stil dat je een speld in het gras zou kunnen horen vallen. Dan klinkt elk geluid dat je maakt als lawaai en kun je je eigen ademhaling horen in de stilte. En het schuifelen van je voeten in het onkruid. Het kloppen van je hart.